Παράρτημα Κύπρου
25ης Μαρτίου 27,
2408, Έγκωμη Λευκωσία
Τηλ.: 00357 99212214
00357 22776757

EL |  EN |  DE

 

Η νόσος αυτή με χαρακτηριστικά συμπτώματα τον ίλιγγο, τη νευροαισθητήριο βαρηκοΐα και τις εμβοές ταλαιπωρεί ιδιαιτέρως τους πάσχοντες λόγω του ότι εμφανίζεται υπό τη μορφή επεισοδίων, διάρκειας από μερικές ώρες εώς και ημέρες κατά τις οποίες ο ασθενής είναι ακινητοποιημένος και αποκομμένος από τις καθημερινές του δραστηριότητες.

Πρόκειται για πάθηση η οποία στο 50% των περιπτώσεων είναι αγνώστου αιτιολογίας ενώ στο υπόλοιπο δυνατόν να σχετίζεται με συστηματικά νοσήματα. Θεωρείται ότι μεταβολικές διαταραχές, ισχαιμία και αυτοάνοσες αντιδράσεις εμπλέκονται στην παθογένεση της νόσου προκαλώντας τελικώς ενδολεμφικό ύδρωπα δηλαδή οίδημα λόγω μεταβολής της φυσιολογικής πίεσης στα υγρά του κοχλία. Η συχνότητα της νόσου θεωρείται αρκετά υψηλή στο γενικό πληθυσμό διότι συνήθως συγχέεται από τον μη ειδικό με άλλες παθήσεις με παρόμοια συμπτώματα , είναι συνήθως μονόπλευρη και με την πάροδο του χρόνου είναι δυνατόν οι βλάβες να καταστούν μόνιμες. Πολλοί ασθενείς πριν από το επεισόδιο του ιλίγγου αναφέρουν μία αύρα υπό τη μορφή πληρότητας του αφτιού, εμβοών ή κεφαλαλγίας. Ακολουθεί τυπικά ίλιγγος με περιστροφικό χαρακτήρα, εμέτους και βαρηκοΐα. Με την πάροδο των ετών η ακοή προοδευτικά επιδεινώνεται ενώ ανεξάρτητα από τη θεραπευτική αντιμετώπιση τα επεισόδια ιλίγγου μειώνονται λόγω κεντρικής αντιρρόπησης των μόνιμων βλαβών στο πάσχον αφτί.
Διαγνωστικά σημαντικό ρόλο παίζει η λήψη λεπτομερούς ιστορικού καθώς και ο πλήρης νευροωτολογικός έλεγχος ( τονική ακοομετρία, ακοομετρία ακουστικής αντίστασης, ηλεκτρονυσταγμογράφημα). Η δοκιμασία Γλυκερόλης και η ηλεκτροκοχλεογραφία αποτελούν σημαντικά διαγνωστικά κριτήρια, τα οποία εμφανίζουν μεγάλη αξιοπιστία και γι' αυτό το λόγο διενεργούνται συστηματικά στο Κέντρο μας.


Η θεραπεία της Νόσου Μeniere είναι κατά κανόνα συντηρητική με κατασταλτικά φάρμακα για τον ίλιγγο, κορτικοστεροειδή, διουρητικά και άναλο δίαιτα. Στην περίπτωση που η συντηρητική θεραπεία δεν ανακουφίσει τον ασθενή, επιχειρείται η κατάργηση της αιθουσαίας λειτουργίας με ενδοτυμπανική έγχυση Γενταμυκίνης. Το επόμενο βήμα είναι η εφαρμογή χειρουργικών επεμβάσεων του έσω ωτός, όπως η αποσυμπίεση του ενδολεμφικού σάκου, η αιθουσαία νευροτομή και η καταστροφή του λαβυρίνθου